Ik stond die ochtend langer voor de spiegel dan anders en bekeek mezelf eens goed. Mijn geliefde vindt me na 20 jaar nog even mooi, maar de tand des tijds doet zich toch echt gelden. Vooral mijn haarkleur baart mij zorgen. ‘Tja, je wordt ouder meid’, mompel ik tegen mijn spiegelbeeld. Een opstandige twinkeling in het oog weerkaatst op mijn netvlies, ‘ik mag dan wel de 45 gepasseerd zijn, maar ben nog lang niet uitgerangeerd’, schijn ik te zeggen. Sterker nog, ik mag nog minstens twintig jaar mee in dit arbeidzame leven en dan het liefst wel met een beetje pit. Ik besluit daarom mijn ‘looks’ drastisch te wijzigen: heel kort en vooral sprankelend rood. Mijn collega’s reageren enthousiast. Eén roept zelfs spontaan: ‘Wauw, wat ben je jong!!!’ Luid glimlachend loop ik door naar mijn eigen werkplek en ga vol vuur een stukje schrijven. Dit is mijn manier om de vergrijzing aan te pakken, maar wat doet dé werkgever van tegenwoordig? Niet zoveel. Bijna 50 procent doet zelfs nog niets om 45-plussers optimaal in te zetten, zo blijkt uit een onderzoek van de werkgroep GrijsWerkt. Zij wil dit veranderen door de beeldvorming aan te pakken, voorbeelden van succesvolle maatregelen te geven en handvatten te bieden voor een leeftijdsbewust personeelsbeleid. De meeste P&O’ers zijn er overigens wel van doordrongen dat er iets gedaan moet worden. Zij erkennen onze kennis en ervaring. Dus OR, ga eens een goed gesprek voeren met je P&O’er, zet het op de agenda van je overlegvergadering en zorg dat er meer gebeurt dan een grondige knip- en kleurbeurt.